กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 137 เผ่าหมาป่าขาว
แววตาของตี้ชิงเย็นเยียบลงอีกหลายส่วน “อีกอย่างหากข้าจำไม่ผิด ตอนที่น้องสาวของพวกเจ้าแยกจากพวกเจ้าไป นางอายุเพียงสองขวบกระมัง? ต่อให้เด็กจะจดจำเรื่องราวได้เร็วเพียงใด ก็ไม่มีทางปักใจเชื่อในทันทีว่าพวกเจ้าคือพี่ชายของนางได้ มีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น...”
“เสี่ยวหยาคือหมากตัวหนึ่ง หมากที่ถูกใช้ประโยชน์!”
ยามนั้นลู่ฝานเซียวที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ เพียงแค่หมากเท่านั้น แต่นางยังเป็นหมากที่ถูกทิ้งได้ทุกเมื่ออีกด้วย”
โม่หนี่เหยานิ่งเงียบไป
เขาไม่ใช่ไม่เคยคิดถึงปัญหานี้ เพียงแต่ความหวังเล็ก ๆ ในใจมักจะคอยรบกวน ทำให้เขาไม่ปรารถนาจะคิดให้ลึกซึ้ง