Chapter 0096

ตอนที่ 96 หากกระทั่งความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับเคราะห์กรรมยังไร้สิ้น นั่นต่างหากจึงจะหมดหนทางเยียวยาอย่างแท้จริง

เจียงจิ่วอินรีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ขอบตาก็พลอยแดงเรื่อไปด้วย “เยวี่ยเยวี่ยเด็กโง่ เหตุใดจึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้...”

ฮว่าเยวียนก็หมดอารมณ์จะกินขนมเช่นกัน นางกัดริมฝีปาก ขอบตาแดงก่ำ “หยวนเยวี่ย เจ้าอย่าร้องไห้ พวกเราจะช่วยเจ้าประมูลมันมาเอง!”

โม่หนี่เหยาไม่เอ่ยคำล้อเล่นอย่างหาได้ยาก ดวงตาสองสีแดงเขียวแฝงไว้ด้วยความจริงจังอยู่หลายส่วน “ก็แค่อัญมณีหยกชิ้นหนึ่งมิใช่หรือ มีมูลค่าเท่าใดก็ประมูลมาให้ได้!”

เวินเย่ครุ่นคิดพลางเอ่ยขึ้น “หยกผนึกดวงจิตแม้จะประเสริฐ ทว่าก็มิอาจขจัดอาการพร่องแต่กำเนิดให้สิ้นซากได้ ทำได้เพียงชะลอไว้ชั่วคราวเท่านั้น...”

“มีก็ยังดีกว่าไร้สิ้นสิ่งใด” ตี้ชิงเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าแฝงไว้ด้วยพละกำลังอันไม่อาจปฏิเสธ “อย่างน้อยก็ยื้อไปได้จนถึงอายุสิบสี่ปี”