Chapter 0047

ตอนที่ 47 ยินดีด้วย

“หาไม่พบก็ต้องหาให้พบ” โม่หนี่เหยาขัดเขา กระบี่กลืนจันทราค้ำยันอยู่บนพื้น แขนของเขาที่เพิ่งถูกฝูตู้ต่อกระดูกให้เข้าที่กำลังปวดจนต้องแสยะยิ้มยิงฟัน แต่ก็ยังคงเชิดคอแข็ง “จะให้ถูกตัดสิทธิ์จริงๆ ไม่ได้หรอก”

โม่หนี่เฟิงไม่ได้พูดอะไร เพียงล้วงเอาแผ่นแป้งแห้งครึ่งแผ่นออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้ฮว่าเยวียนที่อยู่ข้างกาย

บนขลุ่ยบุปผาท้อของฮว่าเยวียนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลน เส้นผมยุ่งเหยิง ขณะรับแผ่นแป้งแห้งนั้น ปลายนิ้วของนางยังคงสั่นเทาเล็กน้อย

เมื่อคืนในค่ายกลมายาสังหาร นางเกือบถูกคลื่นเสียงที่ตนเองเป่าออกมาสะท้อนกลับ เป็นโม่หนี่เฟิงที่ใช้ฝักกระบี่ตีจนนางสลบไปได้ทันเวลา