กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เจินจู
ตอนที่ 7 แก่นเหมันต์
เนินกระบี่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาที่ลึกที่สุดของสำนักหลิงจี้ มองจากระยะไกล บนหน้าผาเสียบแน่นขนัดไปด้วยกระบี่หักและคมดาบชำรุด แลดูประหนึ่งป่าพงไพรเหล็กกล้า
ยามสายลมพัดผ่านหุบเขา ม้วนกวัดแกว่งปราณกระบี่ไร้ลักษณ์สิบล้านสาย ส่งเสียงหวีดหวิวบาดหู ชวนให้ผู้ได้ยินใจเต้นระทึก
“ปราณกระบี่ ณ ที่แห่งนี้หนาวเหน็บเฉียบคม ผู้บำเพ็ญทั่วไปหากก้าวเข้ามา เบาสุดคือเอ็นฉีกกระดูกหัก หนักสุดคือเส้นชีพจรวิญญาณขาดสะบั้น”
เฉินซีจุนเจ่อยืนอยู่ตรงปากหุบเขา ยกหัตถ์ประสานมุทรา ม่านแสงสีฟ้าอ่อนแผ่ออกมาจากฝ่ามือของเขา ปกป้องตี้ชิงไว้ภายใน “ม่านคุ้มกันนี้ต้านทานปราณกระบี่ได้ เจ้าจงตามข้ามาให้กระชั้นชิด”
ตี้ชิงพยักหน้า สายตาจับจ้องไปยังกระบี่ทั้งหลายที่ปักอยู่บนหน้าผา
ตัวกระบี่บางเล่มขึ้นสนิมเขรอะ ทว่ายังคงแผ่กลิ่นอายแห่งการสังหารออกมา
บางเล่มเหลือเพียงครึ่งท่อน ทว่ารอยแตกหักกลับทอประกายเย็นเยียบ ประหนึ่งเพิ่งถูกหักสะบั้นได้ไม่นาน