กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“เสี่ยวเสี่ยว เจ้ากลับมาอีกแล้วหรือ รีบไปตามพี่ชายเจ้าเถิด!” ฉู่ซื่อเห็นซินเสี่ยวเสี่ยวหันกลับมาจึงรีบคว้าตัวนางไว้
ซินเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองฉู่ซื่อ ในใจไม่อาจบอกได้ว่ากำลังผิดหวังหรือเจ็บปวด นางค่อย ๆ ผลักมือฉู่ซื่อออก “แม่ ข้าจะไป แต่ข้าต้องกลับบ้านไปนั่งรถเทียมลา”
ใช่แล้ว ต่อให้นางจะไป นางก็ไม่อาจไปอย่างหมดสง่าราศีเช่นนั้น
ซินเสี่ยวจื่อร่ำไห้จนเป็นน้ำตานองไปทั้งหน้า นางพิงกำแพงไว้จนแทบไม่กล้าหายใจแรง พอเห็นซินเสี่ยวเสี่ยววิ่งเข้ามาก็โผกอดเสี่ยวเสี่ยวทันที “เสี่ยวเสี่ยว เจ้าว่า…”
พี่ชายจะต้องเอาชีวิตไปทิ้งหรือไม่!
คำนี้ซินเสี่ยวจื่อย่อมไม่เอ่ยออกมา นางรู้ว่าถ้าเอ่ยออกไปจะไม่เป็นมงคล