กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
“ข้าไม่กล้า!” ซินจื้ออันพึมพำ
“เหตุใดจึงไม่กล้า?” ซินเสี่ยวเสี่ยวถามย้อน
“ท่านอาจารย์...”
“พอได้แล้ว”
แทบจะเอ่ยออกมาพร้อมกัน ฉู่ซื่อคำรามลั่นเสียงดังกว่าซินจื้ออันอยู่เล็กน้อย ทว่าลำคอของนางแหบแห้ง เสียงร้องจึงแตกระแหงคล้ายเสียงเป็ดในน้ำ
ซินเสี่ยวเสี่ยวรีบหุบปากทันที อย่างไรเสียร่างกายของฉู่ซื่อก็ยังไม่หายดี นางไม่อยากทำให้ฉู่ซื่อโกรธแม้แต่น้อย ทว่ามีบางคำที่นางจำต้องพูด
“ท่านแม่ เรื่องที่จื้ออันลงไปล้วงโคลน อย่าได้ตำหนิพี่ใหญ่เลย เป็นข้าที่ให้เขาทำเช่นนี้ จื้ออันไม่รู้หนังสือ ต่อไปงานที่เขาทำได้ก็คงมีเพียงงานใช้แรง หากแม้แต่ลงสระน้ำไปล้วงโคลนเขายังทำไม่ได้ แล้วภายภาคหน้าเขาจะเป็นผู้นำครอบครัวได้อย่างไร เว้นเสียแต่จื้ออันจะไม่แต่งงาน”