กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
หนึ่งราตรีผ่านไปอย่างเงียบสงัด เช้าวันต่อมา ซินเสี่ยวเสี่ยวสะดุ้งตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงร้องของนกกระจอก บัดนี้เมื่อไม่มีหิมะหนักปิดกั้นขุนเขาอันยิ่งใหญ่ ย่อมสูญเสียความสนุกในการจับนกกระจอกไปด้วย
ซินเสี่ยวจื่อไม่อยู่บนเตียงตั้งนานแล้ว ซินเสี่ยวเสี่ยวกลิ้งตัวอยู่บนเตียงหนึ่งรอบ ก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาดังข้างหูว่า “พวกเราเป็นญาติกัน เจ้าย่อมต้องช่วยข้า”
“เรื่องนี้...” ฉู่ซื่อมีสีหน้าลำบากใจ “บ้านเรายังพอมีเงินอยู่บ้าง ทว่าเงินเหล่านี้เป็นสิ่งที่เด็ก ๆ ช่วยกันหามา ข้าต้องถามพวกเขาก่อน”