ตอนที่ 37 ความเป็นธรรม

“พ่อ ไม่ใช่ ไม่ใช่…” ฉู่ซื่อแทบจะร้องไห้ออกมา นางมีนิสัยอ่อนแอและซื่อตรงมาแต่ไหนแต่ไร ยามนี้ถูกท่านผู้เฒ่าซินที่กำลังพิโรธทำให้ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ นางดึงซินเสี่ยวเสี่ยวมาไว้ข้างหลัง แล้วร่ำร้องวิงวอนอย่างทุกข์ทรมาน “พ่อ อย่าโมโหเลย มันเป็นความผิดของข้าเองที่เป็นแม่ เจ้าอย่าด่าเสี่ยวเสี่ยวเลย…”

ซินเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองฉู่ซื่อแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “แม่ ร้องไห้อะไรหรือ คนที่ทำผิดก็ไม่ใช่พวกเรา เหตุใดต้องขอโทษ หรือว่าแม่คิดว่าตนเองทำผิด?”

ฉู่ซื่อชะงักงัน นางเงยใบหน้าซึ่งเปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมา

ใช่แล้ว นางทำผิดอันใดหรือ?