เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 397 ทุกดวงวิญญาณที่เป็นอิสระ (สองตอนรวมเป็นหนึ่ง)
ซ่งเชวี่ยทรุดลงกับพื้น นางประคองจ้าวซู่อย่างเบามือ ส่งพลังวิญญาณของตัวเองเข้าไปในร่างจ้าวซู่ไม่หยุด แต่แทบไม่ได้ผล
มือทั้งสองของนางเปื้อนเลือดจ้าวซู่จนแดงไปหมด ไหล่ทั้งสองสั่นเทา เสียงคร่ำครวญอย่างสิ้นหวังหลุดจากปาก น้ำตาไหลจากดวงตาที่แดงก่ำลงมาเงียบ ๆ
“เรากลับบ้านกัน... เรากลับบ้านกันนะ จ้าวซู่... เจ้ายึดร่างข้าได้ไหม...”
เสียงของนางแหบลงเรื่อย ๆ
ถ้าไม่มีศิษย์พี่หญิงอยู่ แล้วที่ไหนจะเรียกว่าบ้านได้อีก
จ้าวซู่ยกมือขึ้นคว้าแขนเสื้อซ่งเชวี่ย อยากเช็ดน้ำตาให้นาง แต่มือผอมบางกลับเลื่อนตกลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง
นางพูดอย่างยากลำบาก “ขอโทษนะ อาเชวี่ย ที่จริงเจ้าไม่เคยอยากทำเรื่องพวกนั้นเลย เป็นข้าเองที่เอาความทะเยอทะยานของตัวเองไปยัดเยียดให้เจ้า... ต่อจากนี้ เจ้าจะเป็นอิสระแล้ว”
น้ำตาของซ่งเชวี่ยหยดลงบนมือจ้าวซู่ เลือดของทั้งสองปะปนกัน
นางส่ายหน้าอย่างฝืดฝืน ทุกลมหายใจสะอื้นเจ็บ “ข้าไม่ต้องการอิสระ ข้าต้องการแค่เจ้า”