เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 355 ไม่อยากให้พวกนางเสียใจ?
ลึกเข้าไปในย่านตลาด มีบ้านพร้อมลานหลังหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตา
ในลานบ้านขังเด็กไว้สิบกว่าคน แต่ละคนผมเผ้ายุ่งเหยิง เนื้อตัวมอมแมม นั่งหดตัวอยู่ตามมุม
แต่มีร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งพุ่งออกมาอย่างคล่องแคล่วราวกับแมวป่า
เด็กคนนั้นทั้งกลิ้งทั้งคลานไปถึงประตู มุดเข้ารูสุนัขลอดที่แอบขุดไว้ แล้วบิดตัวออกมา ชนเข้ากับอ้อมแขนของฉู่ยวนที่เพิ่งร่อนลงพื้นพอดี
“ปล่อยข้า ปล่อยข้า!” อาเจาในวัยเด็กดิ้นสุดแรงอยู่ในอ้อมแขนฉู่ยวน ทั้งตะกุยทั้งเตะไม่หยุด
ฉู่ยวนหิ้วคอเสื้อนางจากด้านหลัง ยกตัวลอยขึ้นอย่างง่ายดาย เหมือนจับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังแยกเขี้ยวกางเล็บ
‘แรงเยอะเหมือนเดิมเลยนะ’ นางพึมพำในใจ พลางสำรวจเด็กน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า
ยังดีที่ยังแข็งแรงดี มีแค่แผลถลอกเล็กน้อยตามตัว ไม่ได้เป็นอะไรมาก