กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 320 สามปีแล้วนะ
[เจ้าฟื้นแล้ว ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว!]
[สามปีนะ สามปีเต็ม ๆ ฉู่ยวน เจ้าบาดเจ็บหรือเปล่า จิตรับรู้ของเจ้าเสียหายไหม เจ้ายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?]
[ฮือ ๆ ๆ สามปี เจ้ารู้ไหมว่าข้าผ่านมาได้ยังไง? เจ้ารู้ไหมว่าข้ากลัวแค่ไหน คิดถึงเจ้ามากแค่ไหน!!!]
[เจ้า “นาฬิกาแดดปฐมกาล” บัดซบ! ฉู่ยวน ฉู่ยวน...]
เสียงจักรกลของระบบพูดสะเปะสะปะ ฟังแล้วเหมือนนางตายไปแล้วอย่างนั้นแหละ
“...หนวกหูจัง ระบบ”
ในที่สุดฉู่ยวนก็พูดขึ้น
นางไม่ได้ใช้เสียงมานาน เสียงจึงแหบต่ำ แต่ก็ทุ้มน่าฟัง ชวนให้หลงใหลอยู่หน่อย ๆ
นางลืมตา ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าก็กลับมาแล้วนี่ไง”