เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 311 โลกมนุษย์ (ตอนกลาง)
หนึ่งเดือนต่อมา ฉู่ยวนหยุดเดินแล้วมองเมืองที่ตั้งอยู่ไม่ไกล
เมืองเล็กแห่งนั้นชื่อว่า “เมืองเหวิน” ตั้งอยู่ตรงชายแดนแคว้นเฉียน
หลังผ่านทั้งความอดอยาก สงคราม และภัยธรรมชาติมาปีแล้วปีเล่า บนกำแพงเมืองที่พังไปครึ่งหนึ่ง มีคนอยู่ไม่กี่คนกำลังขนอิฐกับหิน เหงื่อไหลท่วมตัว มองไกลๆ เห็นเป็นร่างเล็กนิดเดียว
“ขอบคุณท่านเซียนที่พาพวกเรามาถึงเมืองเหวิน ช่วยให้พวกเรารอดจากสัตว์ป่ากับพวกโจรมาตลอดทาง ได้ยินว่าเจ้าเมืองที่นี่กำลังรับคนอพยพไปซ่อมกำแพงเมือง แล้วยังให้บุกเบิกที่ทำไร่ทำนาด้วย มาถึงที่นี่ พวกเราก็มีทางรอดแล้ว”
ด้านหลังฉู่ยวน หญิงคนหนึ่งที่แบกเด็กวัยสองขวบไว้บนหลัง พาคนอีกหลายคนคุกเข่าลงตรงหน้านาง
หญิงคนนั้นชื่อชิวเหอ เด็กที่อยู่บนหลังไม่ใช่ลูกของนาง แต่เป็นหลานสาวที่ลูกสาวกับลูกเขยทิ้งไว้หลังอดตาย
ชิวเหออายุสี่สิบเจ็ดปี เป็นยายคนแล้ว
ตอนรู้ว่าชิวเหออายุเท่าไร ฉู่ยวนชะงักไปครู่หนึ่ง
ถ้าเย่หลีในโลกนี้ยังอยู่ ตอนนี้ก็คงอายุสี่สิบเจ็ดปีเหมือนกัน นางคิดถึงแม่เหลือเกิน