เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ภาพความทรงจำในกระจก
“อ้อ...ไม่สิ นางตายไปแล้ว...ถูกข้า...”
ชายที่เมื่อครู่ยังสุขุม เย็นชาและหยิ่งทะนง จู่ ๆ ก็เริ่มครางอย่างเจ็บปวด
“ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำไมเจียงอิงยังมีผลต่อเจ้าได้อีก” ไท่อี๋ถอยหลังด้วยความตกใจ “อยู่ให้ห่างข้าเลย อายุขัยข้าใกล้หมดแล้ว อย่ามาทำข้าบาดเจ็บล่ะ”
ซือเฉินจื่อเงยหน้าพรวด ดวงตาทั้งสองแดงก่ำราวกับเลือดจะหยดออกมา “หุบปาก”
เขายกมือขวาขึ้น ใช้นิ้วชี้แตะขมับตัวเอง แล้วใช้สองนิ้วทำท่าผนึกคาถาโบราณที่ซับซ้อน “วิชาค้นจิต!”
ไม่นาน ก้อนแสงสีม่วงจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงปลายนิ้วของเขา
ก้อนแสงนั้นดูเหมือนมีชีวิต ข้างในพอมองเห็นสายฟ้า ฝนกระหน่ำ พลังดาบ และเงาร่างของผู้คนมากมายที่ตายไปแล้ววูบไหวอยู่
ซือเฉินจื่อผ่อนลมหายใจออก ความเจ็บปวดหายไป สีหน้ากลายเป็นว่างเปล่า ไม่รู้สึกรู้สาอะไร