เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 เจ้าเอาพลังอสนีมาให้ข้าก่อน
พอฉู่ยวนพูดจบ รอบข้างก็เงียบลง
ท้องฟ้าที่แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมจนเป็นสีทองไหววูบ ก่อนจะเกิดระลอกคลื่นแผ่ออกไป
ลานบ้านเล็ก ๆ ต้นหอมหมื่นลี้ แสงอาทิตย์ยามเย็น ทุ่งนากับควันหุงข้าวที่อยู่ไกลออกไป ทั้งหมดดูเหมือนภาพวาดเก่าที่ถูกแสงพร่าเลือนปกคลุม
เย่หลีที่ร่างค่อย ๆ จางลงไม่ได้พูดอะไร มุมปากยังมีรอยยิ้ม ท่าทางดูสบาย ๆ ไม่ยี่หระกับอะไรทั้งนั้น
เสียงนกร้องจิ๊บ ๆ เงียบไปแล้ว กลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ในอากาศก็ค่อย ๆ จางหายไปเช่นกัน
จู่ ๆ เสียงผู้ชายที่ไร้อารมณ์และฟังดูล่องลอยก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบรอบตัว เสียงนั้นมาจากทุกทิศทุกทาง
“ทุกอย่างที่นี่ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าหวังไว้ อีกทั้งยังเป็นความทรงจำที่เจ้าเคยมีไม่ใช่หรือ ทำไมเจ้าถึงอยากตื่นเร็วขนาดนี้?”
เขาดูไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่สงสัยเท่านั้น