เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 402 ขอโทษที พลาดท่าไปแล้ว
ทันทีที่ความคิดประหลาดนี้ผุดขึ้นมา มันก็ราวกับหยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของลีออน วนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย
ลีออนพยายามเพ่งมองยักษ์ร่างผอมแห้งที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทาหม่นผ่านตาข่ายเส้นไหมสีแดงที่เบาบางลงเรื่อยๆ และดูเหมือนว่าในพื้นผิวกระจกแตกร้าวของมงกุฎบนศีรษะมัน เขาจะมองเห็นใบหน้าของตนเองที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและสงสัยอย่างเลือนราง
‘ฉันเอง! มันมาหาฉันจริงๆ ด้วย!’
แม้จะไม่มีหลักฐานใดพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตนได้ แต่เมื่อสังเกตเห็นใบหน้าผอมแห้งที่หันมาทางตนอย่างคลุมเครือ รวมถึงเหวลึกในเบ้าตาของราชาแห่งฝันร้ายที่กำลังยุบตัวลึกลงไปอย่างต่อเนื่อง ลีออนก็มั่นใจแทบจะโดยสัญชาตญาณว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายต้องเป็นตนเองอย่างแน่นอน!
“ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่?”
เมื่อตระหนักถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ลีออนก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเร่งเร้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า