เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 366 เวรกรรมผูกพัน
‘เดี๋ยวก่อนสิ! เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดมั่วๆ ไปเองนะ! แล้วทำไมถึงมีคนเอามาให้จริงๆ ได้ล่ะเนี่ย?’
เมื่อมองกระเป๋าสตางค์ถักไหมทองที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ลีออนก็ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะหรี่ตามองพนักงานบริการที่เสกสิ่งของขึ้นมาจากความว่างเปล่าด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
‘หรือว่า... หมอนี่คิดว่าฉันกำลังเรียกรับสินบน?’
‘แต่ก็ไม่สมเหตุสมผลเลยนี่นา ในสายตาของเขา ฉันเป็นดยุกผู้มั่งคั่งที่ไม่ขัดสนเงินทอง แล้วจะไปเรียกรับสินบนจากพนักงานบริการคนหนึ่งทำไม? ฉันจะได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนั้นกัน?’
ลีออนที่คิดเท่าไรก็หาคำตอบไม่ได้ ไม่ได้ยื่นมือไปรับกระเป๋าสตางค์ที่พนักงานบริการส่งมาให้ แต่กลับขมวดคิ้วแล้วโบกมือปฏิเสธ
“คุณคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ นี่ไม่น่าจะใช่กระเป๋าสตางค์ของผม”
‘หา?’