เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 ข้าดีใจจนแทบบ้าแล้ว!
หาข้ออ้างแอบอู้งานสักหน่อยอย่างนั้นหรือ?
เมื่อได้ยินข้อเสนอของลีออน ตำรวจสาวก็อดใจสั่นไหวเล็กน้อยไม่ได้ ตามสัญชาตญาณแล้วเธอแทบอยากจะตอบตกลงทันที เพราะอย่าว่าแต่หลายชั่วโมงเลย ตอนนี้ต่อให้ได้นอนเพิ่มอีกเพียงชั่วโมงเดียว ก็นับเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยอย่างยิ่งแล้ว
ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงดังปังก็ดังขึ้นจากด้านข้าง ตำรวจชายที่อยู่ไม่ไกลซึ่งกำลังนั่งสัปหงกหัวผงกเหมือนลูกไก่จิกข้าว พลันหน้าคะมำลงไปในจานอาหารของตัวเอง หากไม่ใช่เพราะเพื่อนร่วมงานข้างๆ ช่วยดึงตัวไว้ เกรงว่าเขาคงร่วงจากเก้าอี้ลงไปกองกับพื้นแล้ว
“ช่างเถอะ...”
หลังจากเหลือบมองเพื่อนร่วมงานผู้โชคร้ายคนนั้น ตำรวจสาวก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้ ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
“ทุกคนต่างก็ทำงานกันอย่างหนัก ถ้าข้าแอบอู้งานอยู่คนเดียว คงรู้สึกผิดในใจไม่น้อย... อีกอย่าง สองปีมานี้ข้าก็เลื่อนตำแหน่งเร็วมากพอแล้ว เดิมทีในกรมก็มีคนไม่น้อยที่คิดว่าข้าอาศัยเส้นสายอยู่แล้ว ข้าไม่อยากถูกพวกเขานินทาลับหลังเพิ่มอีกหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ”
ลีออนมองตำรวจสาวด้วยสายตาชื่นชมเล็กน้อย เมื่อไม่อาจช่วยอะไรได้ เขาจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อไป