กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341 คุณลุงหรือพี่ชาย
“แอ๊ด...”
พร้อมกับเสียงบานพับขึ้นสนิมหมุนฝืดเคือง ประตูเล็กที่อยู่ตรงมุมกำแพงรั้วก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก หญิงงามรูปร่างสูงโปร่งผู้มีผิวขาวผ่องและใบหน้าอ่อนหวานก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลอดผ่านช่องประตู ก่อนก้าวเข้าสู่สวนที่ถูกทิ้งร้างไปแล้วกว่าครึ่ง
ทว่าแม้จะอยู่ในสภาพกึ่งรกร้าง สวนอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ก็ยังคงแผ่กลิ่นอายสง่างามอย่างมีรสนิยมออกมา แผ่นหินยาวสีเรียบจำนวนมากซึ่งสลักลวดลายดอกโบตั๋นแบบลึกลงไปในเนื้อหิน ถูกปูเรียงรายล้อมรอบน้ำพุหินอ่อนที่แห้งขอดไปแล้วตรงกลางสวน ก่อเกิดเป็นทางเดินเล็กๆ อันเงียบสงัดหลายสายที่มีรูปร่างคล้ายกลีบดอกไม้