กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 อีกาแจ้งมรณะ
“กา! กา!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องแหลมสูงอันโหยหวนของอีกาที่ดังมาจากเหนือศีรษะ ลีออนก็หันไปมองตามเสียงโดยสัญชาตญาณ ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่ท้องฟ้าสีครามกับเมฆขาวที่คุ้นเคย แต่เป็นท้องฟ้าสีเทาเข้มเวิ้งว้างทั่วผืน เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความตายอันเงียบงัน
ดวงอาทิตย์สีขาวซีดที่ปราศจากไออุ่นแม้แต่น้อย แขวนอยู่เหนือท้องนภาซึ่งปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน ดูราวกับดวงตาของคนชราใกล้สิ้นลม กำลังทอดมองแม่น้ำขุ่นมัวเบื้องล่างที่ไหลเชี่ยวกรากอย่างเงียบงัน