เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 316 กลับบ้านก็ยังไม่สงบสุข
“ไม่ใช่ว่าผมอยากใช้ของชิ้นนี้หรอกนะ แต่เมื่อเทียบกับของอย่างอื่นแล้ว อย่างน้อยชิ้นนี้ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว...”
หลังจากกวาดตามองหุบเขามรกตที่ว่างเปล่าไปทั่วแล้ว ลีออนก็ตอบด้วยสีหน้าจนปัญญา
“ดาบที่ปักอยู่กลางอกของรุ่นพี่เอมม่า ผมไม่กล้าดึงออกมา เพราะงั้นเลยทำได้แค่ใช้ของที่หยิบมาจากห้องทำงานของเธอ ถ้าคุณไม่ชอบค้อนหัวหนามล่ะก็ ยังมีแผ่นลูกกลิ้งตะปู หญิงเหล็ก รถบดขยี้ เหล็กหนามแส้ แท่นประหารพร้อมมีดตัดหัวขนาดใหญ่ที่ถอดลงมาจากแท่น... คุณจะเลือกอันไหน?”
“...”
เมื่อมองอุปกรณ์ทรมานรูปร่างน่าสยดสยองผิดปกติที่วางเรียงอยู่บนพื้น แก้มของชายหนุ่มผู้เกียจคร้านก็กระตุกเล็กน้อยสองครั้ง ก่อนจะพบว่าสิ่งที่ลีออนพูดนั้นไม่ผิดเลยจริงๆ เมื่อเทียบกับอุปกรณ์ทรมานน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นที่ค่อยๆ คร่าชีวิตคนทีละน้อย กระบองหัวหนามที่สามารถจัดการ ‘ปัญหา’ ได้ในคราวเดียวนั้น กลับเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดจริงๆ
แต่การถูกกระบองหัวหนามทุบตาย... มันก็ออกจะ...