เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 เพราะข้าใจกว้าง
“ไม่... อย่า...”
บนเตียงไม้แดงขนาดใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยม่านแขวนกำมะหยี่สีทอง เสียงพึมพำอู้อี้ที่เต็มไปด้วยการต่อต้านดังขึ้น เจ้าชายหนุ่มผู้มีใบหน้ากระเต็มไปด้วยจุดสีน้ำตาลพลันลืมตาโพลง ก่อนจะถีบผ้าห่มที่คลุมร่างอยู่ออก แล้วผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว
“ไม่ได้! ไม่! ไม่!!!”
เมื่อมองเห็นห้องบรรทมอันคุ้นเคยที่ตกแต่งอย่างหรูหรา และได้กลิ่นเครื่องหอมจางๆ ที่นางกำนัลจุดไว้ก่อนเข้านอน โจชัวในชุดนอนผ้าแพรพลันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ท่ามกลางเสียงไม้ฟืนในเตาผิงที่ลุกไหม้ส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ เขาค่อยๆ เอนหลังพิงหัวเตียง
ที่แท้ก็แค่ฝันไป...
หลังจากพิงหัวเตียงหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งหัวใจที่เต้นรัวอย่างรุนแรงค่อยๆ สงบลง เจ้าชายหน้ากระซึ่งชุดนอนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นจนเป็นวงกว้างก็ยกมือขยี้ตา จากนั้นจึงพลิกตัวลงจากเตียงอย่างเหนื่อยล้า เหยียบพรมขนแกะสีขาวบริสุทธิ์เดินไปยังเก้าอี้มีพนักวางอยู่ตรงข้ามเตาผิง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งและเหม่อมองเปลวไฟที่กำลังเต้นระริกอยู่ภายในเตาผิง
ถึงจะเป็นเพียงความฝัน แต่ความฝันที่เกิดขึ้นซ้ำๆ นี้กลับสมจริงเกินไป ราวกับว่ามีตัวเขาอีกคนหนึ่งซึ่งได้ประสบกับอนาคตอันแสนโศกนาฏกรรมด้วยตัวเองจริงๆ