เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198 ปัญหาและการทดสอบอีกครั้ง
“บากินส์... ฉัน... ฉันเสียใจจริงๆ...”
ยามค่ำคืน ภายในกระท่อมหลังหนึ่งในชุมชนของกลุ่มกบฏ หลังจากดื่มเหล้าราคาถูกไปหนึ่งแก้วด้วยสีหน้าหม่นหมอง คุณลุงร่างอ้วนที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราก็กอดคอ “บากินส์น้อย” เอาไว้ ก่อนจะพูดทั้งน้ำตานองหน้า
“ถ้าตอนนั้นนายไม่ไปช่วยฉัน บางทีนายอาจบาดเจ็บน้อยกว่านี้หน่อย หลังจากถูกปลดประจำการก็คงไม่ต้องดื่มเหล้าหนักขนาดนั้น ครอบครัวนายก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้...
ฮือๆๆ... ฉัน... ตอนนั้นฉันพยายามสุดชีวิตเพื่อหาเงินมาให้นายจริงๆ ไม่ใช่แค่บ้านกับเครื่องประดับของเมียฉัน แม้แต่สิทธิ์รักษาตำแหน่งเพื่อไม่ให้ถูกกองทัพปลดประจำการ ฉันก็ขายไปแล้ว แต่สุดท้ายกลับหาเงินมาได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ
ฉัน... ฉันไม่ได้ไม่อยากให้เงินนาย ไม่ใช่จริงๆ!
ฉันพยายามเต็มที่แล้ว ถึงขั้นไปคุกเข่าโขกศีรษะขอร้องคนที่สำนักงานสงเคราะห์... แต่อาการป่วยของเมียนายมันรักษาไม่ได้แล้วจริงๆ ถ้าฉันเอาเงินทั้งหมดให้นายเอาไปทุ่มลงกับการรักษาอีก ไม่เพียงแต่ลูกชายนายจะไม่มีใครเลี้ยงดู ตัวนายเองก็คงอดตาย เมียฉันก็เหมือนกัน...
ฉัน... ฉันผิดต่อเมียตัวเอง ฉันผิดต่อแก ผิดต่อเมียแก ผิดต่อลูกชายแก ฉันผิดต่อครอบครัวแกทั้งบ้าน!
ฉัน... ชีวิตนี้ของฉัน... ฉันทำผิดต่อทุกคนเลย!”
“...”