เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 183 คำขอร้องของเอมม่า
“...”
‘เขาเองก็มีเหตุผลที่พูดไม่ออกเหมือนกันงั้นหรือ?’
เมื่อนึกย้อนถึงเจ้าชายหน้ากระผู้หยิ่งยโส เอาแต่ใจ ชอบวางอำนาจจนชวนให้รำคาญ อีกทั้งยังยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางอย่างสุดขั้ว ใบหน้าราวกับมีคำว่า ‘สมควรโดนจัดหนัก’ เขียนแปะอยู่เต็มไปหมด ลีออนก็อดเดาะลิ้นออกมาจากใจไม่ได้
‘เอาเถอะ
ในเมื่อเขาเองก็มีความลำบากใจเหมือนกัน ฉันก็คงใจดำไร้ความเห็นอกเห็นใจเกินไปไม่ได้ ครั้งหน้าถ้าเขามาหาเรื่องจนตกอยู่ในกำมือฉันอีก ฉันจะมองเขาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจขณะตบเขาก็แล้วกัน!’
...
“อืม เดี๋ยวก่อน!”
หลังจากครุ่นคิดเสร็จแล้วว่าในอนาคตควรปฏิบัติต่อน้องชายภรรยาในนามของตนอย่างไร ลีออนก็ลองทบทวนคำพูดของรุ่นพี่เอมม่าอย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าดูเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงอดเอ่ยถามด้วยความสงสัยไม่ได้ว่า