เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 เอาชีวิตไม่รอด
‘มีคนหนึ่งร้อยยี่สิบเก้าล้านหกแสนคนกำลังด่าเธออยู่... เป็นไปได้ยังไงกัน?’
เมื่อเห็นสีหน้าดื้อรั้นของผู้อำนวยการสาวผมแดง ลีออนก็เกือบจะเชื่อคำพูดของเธอในตอนแรก แม้ยามมีสติ ผู้อำนวยการจะชอบหลอกคนอื่นอยู่เสมอ แต่ตอนนี้เธอเมาจนมีสภาพแบบนี้แล้ว คงไม่ถึงขั้นแกล้งเขาโดยไม่รู้ตัวหรอกกระมัง?
ทว่า ความเชื่อใจของลีออนดำรงอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาที ก่อนที่เขาจะดับมันทิ้งด้วยมือตัวเอง
แม้อาคารสำนักงานเก็บกวาดจะมีพื้นที่กว้างขวางมาก แต่เมื่อเทียบกับมนุษย์เกือบหนึ่งร้อยสามสิบล้านคนแล้ว ก็ยังเล็กจ้อยเกินไปอยู่ดี อย่าว่าแต่แค่ชั้นห้าและชั้นหกของอาคารหลังนี้เลย ต่อให้นับพื้นที่ทั้งหมดของกรมตำรวจรวมเข้าไปด้วย ก็ไม่มีทางยัดคนจำนวนมากขนาดนั้นลงไปได้แน่นอน
‘คิดยังไงก็คงเป็นแค่คำพูดเพ้อเจ้อของคนเมาสินะ?’