เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 88 ผ้าพันแผลหนึ่งเส้น
“...”
นี่เจ้ามันตัวซวยหรืออย่างไร? ข้าถึงกับคลุมหัวไว้แล้ว ยังตามหาเจออีกหรือ?
แม้จะได้รับตราเกียรติยศที่นับว่าไม่เลวชิ้นหนึ่งจากตำรวจหญิงคนนี้ แต่เรื่องน่าอึดอัดที่เกิดขึ้นก็มีไม่น้อยเช่นกัน ลีออนไม่อยากเผชิญหน้ากับนางสักเท่าไร จึงดึงชายเสื้อโค้ตให้กระชับ แล้วฝืนใจแกล้งหลับต่อไป
หลังจากตบเบาๆ อยู่หลายครั้งแล้วไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตำรวจหญิงก็อยากเพิ่มแรงให้มากขึ้นอีกหน่อย แต่กลับรู้สึกว่าไม่สุภาพอย่างยิ่ง จึงเม้มริมฝีปากอย่างลังเล พลางครุ่นคิดว่าจะตบต่อดีหรือไม่
ในเวลานี้เอง นักโทษหญิงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา ดูเหมือนจะมองความตั้งใจของนางออก จึงใช้ไหล่กระทุ้งอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า
“ไม่ต้องปลุกแล้ว ข้าไม่หนีหรอก”
“...”
เจ้าบอกว่าจะไม่หนี แล้วจะไม่หนีจริงๆ หรือ? ชายคนหนึ่งที่เคยประกาศว่าพวกขุนนางล้วนเป็นเหาบริเวณเป้ากางเกง ก็ยังยืนกรานว่าตนไม่ใช่พวกกบฏเหมือนกันนี่!