เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 หัตถ์พิศวงและการดูแลเอาใจใส่
“ฮี่ๆ รู้อยู่แล้วว่าปิดบังท่านไม่ได้”
ชายร่างเตี้ยถูกจับได้คาหนังคาเขาขณะลอบขโมยของต่อหน้าเจ้าตัว แต่กลับไม่ได้รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มแฉ่งพลางกล่าวว่า
“ท่านอย่าทำหน้าขึงขังขนาดนั้นสิ น่ากลัวจะตายไป หากข้าคิดจะขโมยของของเขาจริงๆ โอกาสมีถมเถไป เหตุใดต้องคิดสั้นลงมือขโมยต่อหน้าท่านด้วยเล่า?
ข้าแค่ได้ยินมาว่าในสำนักงานของเรามีสมาชิกใหม่เข้ามา แถมยังสังหารเทววิญญาณได้ทั้งที่ยังไม่ผ่านการบรรจุเป็นพนักงานประจำ ข้าก็เลยเกิดความสงสัยในตัวเขาขึ้นมานิดหน่อย จึงถือโอกาสล้วงดูสักหน่อยเท่านั้น...”
“แล้วของอยู่ไหน?”
ผู้อำนวยการผมแดงไม่สนใจคำแก้ตัวอันยืดยาวของชายร่างเตี้ย มือที่ยื่นออกไปค่อยๆ ลดต่ำลง ก่อนใช้หลังมือตบโต๊ะอย่างแรงสองสามครั้ง จากนั้นจึงหรี่ตาลงเตือนว่า
“เจอร์รี อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สาม”
“เอาออกมาแล้ว เอาออกมาแล้ว!”