เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 เสื้อบุฝ้ายตัวน้อยไส้แซนด์วิช
“หวังว่าครั้งนี้พวกเจ้าจะทำตามที่พูดไว้ได้จริง!”
หลังจากยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วอีกครั้ง ชายชราฉาร์ลซึ่งเริ่มอ่อนล้าจนเรี่ยวแรงถดถอยลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจแล้วกล่าวว่า
“อีกอย่าง อย่างไรเสียเขาก็เคยช่วยชีวิตภรรยาของข้า หลังจากตามตัวพบแล้ว พยายามใช้วิธีที่นุ่มนวลสักหน่อย ระวังอย่าทำให้เขาบาดเจ็บ”
“รับทราบ พวกเราจำไว้แล้ว!”
“อืม จำได้แล้วก็ไปเสีย ไปเอาของกลับมาให้ข้า!”
หลังจากคนของสำนักงานนักสืบหลายคนรับภารกิจใหม่แล้วจากไป ชายชราผู้มีแววตาเหนื่อยล้าก็ผ่อนร่างลง เอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานที่ปูเบาะหนานุ่ม นิ้วชี้กับนิ้วกลางของทั้งสองมือประกบกัน ค่อยๆ คลึงขมับที่ปวดตุบๆ ของตนไม่หยุด
แก่แล้วจริงๆ...
เมื่อห้างสรรพสินค้าฉาร์ลเติบโตขึ้นทุกวัน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาชีวิตสุขสบายเกินไป ทำให้ความระแวดระวังของตนลดน้อยลงอย่างมาก หากเป็นตัวเขาเมื่อยี่สิบปีก่อน หรือแม้กระทั่งเมื่อสิบปีก่อน ก็คงไม่มีทางปล่อยให้เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้