เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 กาแฟและขนม (2)
“ซี๊ด... เริ่มหนาวแล้วแฮะ...”
ยามฟ้าสางเพิ่งเริ่มมีแสงสลัว ลีออนผู้ใช้แรงงานขยันขันแข็งก็ลุกจากเตียง เดินหาวหวอดๆ ไปตามเส้นทางสู่ที่ทำงาน
หลังถูกลมหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดปะทะหน้าอยู่ครู่หนึ่ง สมองจึงค่อยแจ่มใสขึ้นเล็กน้อย ลีออนหดคอโดยไม่รู้ตัว แล้วพันผ้าพันคอผืนใหญ่ที่แอนนาถักให้อีกหนึ่งรอบ จากนั้นก็อดนึกถึงเรื่องเมื่อคืนวานขึ้นมาไม่ได้...
คำถามที่เมลานีเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมา สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ให้คำตอบ เพียงพูดอ้อมๆ ทำนองว่าโตขึ้นเดี๋ยวก็เข้าใจเอง จึงพอจะกลบเกลื่อนผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด
ถึงแม้ต่อให้เล่าให้เมลานีฟัง เด็กน้อยวัยเพียงไม่กี่ขวบก็อาจไม่เข้าใจอยู่ดี แต่สำหรับเรื่องของสำนักงานเก็บกวาดและวัตถุผิดปกติ ซึ่งเป็นข่าวสารจาก ‘อีกโลกหนึ่ง’ ยิ่งคนธรรมดารู้เรื่องเหล่านี้น้อยเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสเข้าไปพัวพันน้อยเท่านั้น เพราะฉะนั้นปิดบังได้ก็ย่อมต้องปิดบังไว้ก่อน
อย่างไรก็ตาม แม้คำถามของเมลานีจะจบลงเพียงเท่านั้น แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องไร้ความหมายเสียทีเดียว อย่างน้อยมันก็ช่วยคลายข้อสงสัยเล็กๆ ให้ลีออนได้ข้อหนึ่งว่า แท้จริงแล้วผู้อำนวยการสูญเสียสิ่งใดไป
...
ตามข้อมูลที่ 【วิญญาณวัตถุนิยม】 มอบให้ ผู้ครอบครอง 【รักไร้ความทรงจำ】 จะต้องสูญเสียความรักอย่างใดอย่างหนึ่งจากสามประเภท ได้แก่ ‘ความรักจากบิดามารดา ความรักจากบุตรธิดา และความรักจากคู่ครอง’