เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 โรคระบาดร้ายแรงกับความหอมหวานที่แท้จริง (1)
แม้ดูเหมือนมันจะเพิ่งประกาศคำพูดประเภท ‘หอมหวานจริงๆ’ ออกมา แต่ในฐานะมหาปีศาจที่มีหลักการ แพะดำตัวนี้กลับทำตามคำพูดของตนเองจริงๆ มันเลือกปิดปากเงียบอยู่กับที่ทันที
ไม่ว่าลีออนจะเสนอราคาเท่าใด มันก็ยังคงอดกลั้นไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว ถึงขั้นหลับตาลงไปเสียด้วย แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่ว่าจะใช้ไม้อ่อนหรือไม้แข็งก็ไม่มีทางได้ผล
เนื่องจากยังเป็นห่วงสถานการณ์ทางโรงพยาบาล อีกทั้งหญิงพันผ้าพันแผลก็เปลี่ยนใจยินยอมลงมือช่วยแล้ว เมื่อลีออนเห็นว่าต่อให้เกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่อาจทำให้แพะเจ้าปัญหาตัวนี้ยอมได้ เขาจึงเลิกสนใจมันเสียเลย แล้วพาหญิงพันผ้าพันแผลมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลโดยตรง
ทว่าไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในบริเวณใกล้เคียงกันแน่ ทั้งที่เวลานี้เข้าสู่ยามค่ำคืนแล้ว แต่บนท้องถนนกลับยังพบเห็นผู้คนที่กำลังเร่งรีบเดินทางอยู่เป็นระยะ
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่สวมหน้ากากประหลาดที่มีลักษณะคล้ายจะงอยปากกาขนาดมหึมา พวกเขาจับกลุ่มกันสองสามคน ใช้เปลหามหรือคานหามโลหะสองอันยกคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ขึ้นมา แล้วก้มหน้าก้มตาเดินอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่แปลกก็คือ แม้คนเหล่านี้จะดูเร่งรีบอย่างมาก แต่เมื่อพบกับลีออนและหญิงพันผ้าพันแผลตรงทางแยกหรือตรอกแคบๆ พวกเขากลับรีบหลีกทางให้ทันที ทั้งยังยกมือส่งสัญญาณซ้ำๆ เพื่อให้ทั้งสองผ่านไปก่อน ราวกับไม่ต้องการสัมผัสตัวพวกเขาแม้แต่น้อย