เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 685: พ่อครับ... ผมว่าผมเริ่มจะคิดถึงพ่อแล้วสิ
เจียงฉือย่อตัวลงบนบันไดลิง มือถือซองจดหมายกระดาษสีน้ำตาลเอาไว้แน่น ท่าทางดูเก้งก้างไม่ถนัดนัก
หลอดไฟแบบมีเชือกดึงในห้องเก็บของให้ความสว่างไม่เพียงพอ แสงสีส้มสลัวสาดกระทบลงบนชุดเครื่องแบบตำรวจเก่าที่พับเป็นมุมคมกริบชุดนั้น
สีน้ำเงินเข้มของเครื่องแบบรุ่นเก้าเก้าถูกกาลเวลาขัดถูจนกลายเป็นสีฟ้าอมเทา ทว่ารอยพับแต่ละรอยยังคงตรงเป๊ะ ตราตำรวจบนอินทรธนูถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้าน
แม่ของเจียงฉือคอยดูแลชุดนี้มาตลอด
เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน
แม่ของเจียงฉือยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเก็บของ ในมือยังถือชามซุปสาหร่ายไข่น้ำที่ดื่มค้างไว้ครึ่งหนึ่ง
นางมองดูลูกชายที่ย่อตัวอยู่บนบันไดไม่ยอมขยับเขยื้อน แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ
"นี่คือสิ่งที่พ่อเขาทิ้งไว้ให้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของลูก"
เจียงฉือไม่ได้หันกลับไปมอง