กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 634 หยาดน้ำตาของเซี่ยเมิ่ง
เสียงกลืนแป้งซาลาเปาของเซี่ยเมิ่งนั้นแผ่วเบาจนถูกเสียงหยดน้ำจากสายน้ำเกลือกลบไปจนหมดสิ้น
ลมหนาวจากนอกหน้าต่างลอดผ่านรอยแยกของลูกกรงเหล็กเข้ามา ทำให้ขอบกระดาษใบแจ้งเตือนให้หยุดการรักษาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงกระพือขึ้นลง
เจียงฉือจ้องมองกระดาษแผ่นนั้น
แววตาของเขาค่อยๆ เลื่อนลอย
มือของเขาค่อยๆ หดกลับมา
เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า นิ้วทั้งสิบจิกเข้ากับหนังศีรษะของตัวเอง
ลึกเข้าไปในลำคอ เขาเค้นเสียงสะอื้นที่ถูกกดทับไว้อย่างสุดกำลังออกมา
ร่างทั้งร่างขดตัวอยู่ข้างเตียงเหล็กขนาดหนึ่งเมตรยี่สิบ
ลู่อี้เฟิงไม่กล้าร้องไห้