กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 606 ความรู้สึกถูกผลักจากด้านหลังที่น่ารังเกียจ
เพียะ!
เสียงปรบมือดังกังวานลอยไปตามลมภูเขาขึ้นสู่กลางเขา
เมื่อเห็นซูชิงอิ่งยืนอยู่ก้นหุบเขาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน คิ้วที่ปกติจะเย็นชาของเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
แนวป้องกันทางจิตใจของคนรุ่นใหม่ที่ลังเลอยู่กลางเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เฉียวม่ายม่ายกระชากถุงมือทำงานที่เปื้อนโคลนออกทันที แล้วยืนขวางหน้าโจวซิง
“ฉันก่อน! พี่โจวถอยไป!” เฉียวม่ายม่ายตาเขียวปั๊ด
จ้องมองถุงปุ๋ยที่เจียงฉือเพิ่งดึงขึ้นมาใหม่ด้วยเชือกอย่างกระตือรือร้น
โจวซิงไม่ยอมแพ้ เอื้อมมือไปดึงขอบถุง:
“ม่ายม่าย เธอไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่และรักเด็กเหรอ? ฉันเป็นรุ่นพี่ของเธอ งานชิมยาแบบนี้ต้องให้ฉันทำ!”