กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
第594章 活下來才能談藝術
ซูชิงอิ่งหยิบตะเกียบไม้ไผ่ที่ล้างสะอาดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ตักข้าวคลุกมันหมูสีซีอิ๊วใส่ถ้วยเพียงครึ่งเดียว ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะไม้ตัวเตี้ยข้างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายบริเวณหน้าเตา
“เหล่าเหอ ผมไม่หลอกคุณหรอกนะ” หวงอวี้เหล่ยเคี้ยวตัวอ่อนผึ้งทอดตัวสุดท้ายหมดแล้วพ่นลมหายใจยาว “นี่เป็นอาหารพื้นบ้านที่รสชาติจัดจ้านที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมาในรอบครึ่งชีวิตนี้เลย! ทั้งไฟทั้งน้ำมันที่ใช้ มันช่างลงตัวสุดๆ!”
เหอจ่งจ่งถือชามใบใหญ่ไว้ในมือ ริมฝีปากเปื้อนคราบน้ำมัน เขาซดน้ำแกงร้อนๆ จนต้องสูดปาก “จริงด้วย! รสชาตินี้มันสุดยอดจริงๆ! ถ้าเทรนเนอร์ฟิตเนสของผมมาเห็นสภาพผมตอนนี้ คงซื้อตั๋วรถไฟเที่ยวเย็นนี้มาฉีกอกผมทิ้งแน่ๆ”