เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 588 การปลอบประโลมอันเงียบงันจากใบไม้สองใบ
ไม่กี่วันต่อมา ณ หอพักเก่าแก่ในเมืองซิงเฉิง
เจียงฉือกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ก้มหน้าก้มตากินเกี๊ยวไส้เนื้อในชามอย่างตั้งใจ
เขาเคี้ยวอย่างรวดเร็ว คำต่อคำไม่หยุดพัก
นี่คือเกี๊ยวชุดสุดท้ายที่แม่ของเขา ‘ฉู่หง’ ห่อให้ก่อนที่เขาจะเดินทาง
ฉู่หงยืนอยู่ที่โถงทางเข้า กำลังออกแรงรูดซิปกระเป๋าเป้ใบเก่าที่สีซีดจางจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
ภายในกระเป๋าอัดแน่นไปด้วยขวดโหลสารพัดชนิด จนดูเหมือนจะปริแตกออกมาได้ทุกเมื่อ
“เนื้อแดดเดียวสองห่อ น้ำพริกสูตรลับเมืองซิงเฉิงสามกระปุกใหญ่ แล้วก็ถั่วฝักยาวดองที่เพิ่งทำเสร็จอีกห้าชั่ง”
ฉู่หงตบกระเป๋าเบาๆ “ไปอยู่กองถ่ายรายการ อย่ามัวแต่กินคนเดียวล่ะ”
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง: