กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 565 “เสื้อกันหนาวปีนี้บางไปหน่อย ลมที่ฉ่านเป่ยหนาวเย็น”
มือเล็กๆ อวบอ้วนของกั่วกั่วจับชายเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่เริ่มเป็นขุยของเจียงฉืออย่างหวาดกลัว
เสียงเสียดสีของผ้าที่เบาบางนั้นดังชัดเจนผิดปกติในสตูดิโอที่เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
หลิวเหวินหวังเอนหลังที่แข็งทื่อออกจากหน้าจอควบคุม พิงพนักเก้าอี้อย่างแรง
ถอดหูฟังที่หนักอึ้งบนศีรษะออก แล้วโยนลงบนโต๊ะ
แม่ของกั่วกั่วกุมหน้าอก ก้มตัวโค้งคำนับเจียงฉือซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับพึมพำขอโทษและขอบคุณไม่หยุด
ซุนโจวยืนนิ่งไปห้าวินาที ก่อนจะรู้สึกตัว รีบร้อนแกะกระดาษฟอยล์สีทองของช็อกโกแลต แล้วยัดใส่มืออีกข้างของเด็กหญิง
“หวานไหม?” เจียงฉือไม่ได้ลุกขึ้น ยังคงคุกเข่าข้างเดียวอยู่