กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 557 เสียงร่ำไห้เป็นเลือดของขุนนางผู้โดดเดี่ยว
สิบโมงเช้า
ณ ฐานถ่ายทำภาพยนตร์เขตหก เมืองซุนอี้ ท้องฟ้ามืดครึ้ม
ลมพายุพัดพาเอาฝุ่นดินหมุนวนไปทั่วสนามฝึกซ้อมที่ว่างเปล่า
รถบรรทุกน้ำแรงดันสูงระดับอุตสาหกรรมสามคันจอดนิ่งอยู่ริมสนาม สายยางขนาดใหญ่ถูกต่อเข้ากับหัวจ่ายเรียบร้อยแล้ว
นักแสดงสมทบและสตันท์แมนแปดร้อยชีวิตยืนเรียงแถวอยู่กลางสนาม
พวกเขาสวมชุดเกราะผ้าฝ้ายเก่าขาดวิ่น มือถือหอกประกอบฉากและดาบเหล็กที่ไม่ได้ลับคม ลมหนาวพัดผ่านกองทัพแปดร้อยคนนั้น
นักแสดงสมทบต่างหนาวจนหน้าเขียว พวกเขาถูมือไปมาและคอยชำเลืองมองไปยังอัฒจันทร์หลักเป็นระยะ
ทางฝั่งนั้น ทีมเสื้อผ้ากำลังช่วยเจียงฉือสวมชุดเกราะ
ชุดเกราะเหล็กแท้หนักสามสิบชั่ง (ประมาณ 15 กิโลกรัม)