เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 512 จามครั้งนั้น คือการไม่ให้เกียรติแก๊งมาเฟียอย่างถึงที่สุด
ลุงกุ่ยยังคงค้างอยู่ในท่ากำมีด นิ้วมือแข็งทื่อค่อยๆ กางออก ฝ่ามือว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
เขามองเจียงฉือที่อยู่ตรงหน้า
ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ทองคู่นั้นราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ
ลุงกุ่ยรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แล่นปราดจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นสู่กลางกระหม่อม
ลูกกระเดือกของลุงกุ่ยขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เขาอยากจะก้าวถอยหลัง แต่ขาทั้งสองข้างกลับแข็งทื่อราวกับถูกตะปูตอกตรึงไว้กับพื้นจนขยับไม่ได้
เสียงโห่ร้องฆ่าฟันที่เคยดังสนั่นหวั่นไหวโดยรอบ ไม่รู้ว่าเงียบลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ตัวประกอบหลายร้อยคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายในโคลนตมต่างพากันหยุดชะงักลงทันที
พวกเขายังคงค้างอยู่ในท่ากวัดแกว่งท่อนเหล็ก และพร้อมใจกันหันหน้ากลับมามองยังใจกลางลานแสดง
สายฝนกระหน่ำซัดสาดตู้คอนเทนเนอร์ แสงจากสปอตไลต์หักเหผ่านม่านฝนจนเกิดเป็นวงแสงสีขาวซีดดูน่าขนลุก