กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
第494章 ขอโทษทีนะ มือข้างนี้อาจจะต้องพิการแล้วล่ะ
ยามค่ำคืนของไทเปเป็นของเหล่ามอเตอร์ไซค์
ถนนสายที่ไม่กว้างนักของตลาดกลางคืนซื่อหลินถูกเบียดเสียดจนแน่นขนัด
“เถ้าแก่ครับ ไก่ทอดชิ้นใหญ่หนึ่งชิ้น ไม่ต้องหั่น โรยผงพริกเยอะๆ นะครับ ขอบคุณครับ”
เจียงฉือยืนอยู่หน้าแผงขายของ บนใบหน้าสวมหน้ากากอนามัยสีดำธรรมดาๆ
ในมือถือชานมไข่มุกหวานน้อยไม่ใส่น้ำแข็ง
หากไม่สังเกตดวงตาที่ดูสงบนิ่งเกินไปภายใต้หมวกแก๊ปนั้น
เขาก็ไม่ต่างอะไรกับนักศึกษามหาวิทยาลัยที่มาเดินหาของกินรอบๆ เลย
ซุนโจวสะพายเป้ใบใหญ่ กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
“พี่ฉือ เราทำตัวให้มันโลว์โปรไฟล์หน่อยไม่ได้เหรอ? เมื่อกี้เหมือนจะมีปาปารัสซี่แอบถ่ายเราอยู่”