กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 491 อันที่จริง ผมเป็นนักแสดง (คารวะฉบับเฮียโจว)
หลังจากเฉินซานตะโกนประโยคที่ว่า “ผมชื่อเฉินซาน” ออกมาจนสุดเสียง หน้าอกของเขาก็สะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง
ท่าทางเหมือนสุนัขจรจัดที่พร้อมจะกัดคนทุกเมื่อนั้นมลายหายไปสิ้น
เขายืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางเวที ในอ้อมแขนกอดถ้วยรางวัลชุบทองเอาไว้แน่น
แสงสปอตไลต์สาดส่องลงมาบนใบหน้าของเขา
เขาก้มหน้าลง มองดูถ้วยรางวัลในมือ
“หึ...”
เฉินซานยิ้มออกมาอย่างสงบนิ่ง
เป็นความสงบแบบเดียวกับคนที่นั่งยองๆ รออยู่ข้างทางมาทั้งคืน จนกระทั่งถึงเวลาฟ้าสาง
“ถ้วยรางวัลนี่เบาจังเลยนะ”