กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 โชคชะตาตบหน้าข้าฉาดใหญ่ ละครเรื่องนี้ช่างขมขื่น
“ดับไฟให้หมด”
เสียงของเจียงเหวินดังก้องไปทั่วโรงงานที่เงียบสงัดสำหรับฉากถัดไป
“เหลือไว้ดวงเดียว เอาดวงที่น้ำมันใกล้หมดนั่นแหละ ปรับให้หรี่ที่สุดเท่าที่จะทำได้”
เขาชี้ไปที่ตะเกียงน้ำมันขึ้นสนิมที่วางอยู่ตรงมุมห้อง
รองผู้กำกับอ้าปากค้าง แต่ไม่กล้าเอ่ยปากทัดทาน
ในแววตาของเจียงเหวินตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ
ไฟทั้งโรงงานถูกดับลง
โรงงานที่เคยมีแสงสีเหลืองนวลจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด เหลือเพียงเปลวไฟดวงเล็กที่เต้นระริกอยู่เพียงดวงเดียว
เจียงฉือที่ท่อนบนเปลือยเปล่านั่งอยู่บนเตียงไม้ไผ่