กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 467 เลือดเนื้อเป็นเครื่องสังเวย ขอต้อนรับพระพุทธองค์... ไม่สิ ขอต้อนรับสิงโตของข้า!
รองเท้าบูททหารของโทนี่กระทืบลงมาอย่างแรง แต่กลับไม่สามารถเหยียบป้ายไม้แผ่นนั้นให้แตกละเอียดได้
เพราะในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เจียงฉือพลิกมืออย่างรวดเร็ว
เขาหงายหลังมือขึ้น แล้วรองไว้ใต้พื้นรองเท้ากับป้ายวิญญาณอย่างพอดิบพอดี
การเหยียบครั้งนี้จึงกระแทกลงบนเนื้อหนังเต็มๆ
“อึก... อ๊ากกกกก—!!!”
เจียงฉือแหงนคอขึ้น ลำคอระเบิดเสียงร้องโหยหวนที่ฟังดูไม่เหมือนมนุษย์ ราวกับเสียงสัตว์ป่าที่กำลังเจ็บปวดเจียนตาย
[ร่างกายเหล็กกล้า (ระดับต้น)] ถูกใช้งานทันที เพื่อช่วยต้านทานแรงกระแทกที่มากพอจะทำให้กระดูกฝ่ามือแหลกละเอียด