กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 463 แขนของท่านลุงหลงขาด! ฉากนี้ถ่ายทำได้เปลืองแรงคนแก่จริงๆ!
บทที่ 463 แขนของท่านลุงหลงขาด! ฉากนี้ถ่ายทำได้เปลืองแรงคนแก่จริงๆ! ท่านลุงหลงไม่ได้มองฝ่ามือที่ถูกแทงทะลุของตัวเอง
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป
ความสุภาพอ่อนโยนแบบชาวบ้านที่ติดตัวมาครึ่งชีวิตเพื่อทำมาหากิน
ถูกโยนทิ้งลงไปในโคลนพร้อมกับพัดสานที่แตกหักในมือ
“ท่านเฉิน มือหนักไปหน่อย”
เสียงของท่านลุงหลงราบเรียบ
เขาปล่อยมือ ปล่อยให้เศษซากโครงพัดติดอยู่ในเนื้อ
สองมือค่อยๆ ยกขึ้น ไม่ใช่การเคลื่อนไหวแบบเมฆาที่พลิ้วไหวเหมือนท่าเริ่มต้นของไทเก๊กอีกต่อไป
แต่เป็นฝ่ามือข้างหนึ่งอยู่หน้า อีกข้างอยู่หลัง ฝ่ามือคว่ำเข้าหากัน