กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365 สายฝนในวันนั้นทำให้คนอัจฉริยะต้องเปียกปอน
สายตาของหลินหว่านไม่เคยละไปจากกู้จื้อหยวนเลยแม้แต่วินาทีเดียว
สภาพของชายคนนี้ผิดปกติอย่างถึงที่สุด
เธอส่งสายตาให้ผู้ช่วยที่อยู่ด้านหลัง
ผู้ช่วยเข้าใจความหมายจึงถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อไปสืบเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อ “เฉินอี้”
คำพูดของเจียงฉือเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำลายประสาทอันตึงเปรี๊ยะของกู้จื้อหยวนจนขาดสะบั้น
ดวงตาของกู้จื้อหยวนแดงก่ำ
สิ่งที่เอ่อล้นอยู่ในนั้นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว
หากแต่เป็นความเจ็บปวดที่ถูกเหยียดหยามจนถึงขีดสุด
“แกรู้อะไร!”