กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 333 รางวัลนี้ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะเจียงฉือเคี่ยวเข็ญมา!
ม่านเวทีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบท่ามกลางเสียงเป่าซุนที่โหยหวน
แสงสีน้ำเงินหม่นสาดส่องลงมายังใจกลางเวทีอย่างแผ่วเบา
นักแสดงหลายสิบชีวิตในชุดเกราะเปื้อนเลือดที่ชำรุดทรุดโทรมค่อยๆ ลุกขึ้นยืนตามจังหวะเสียงเป่าซุน
ท่วงท่าของพวกเขาหนักอึ้งราวกับกำลังลากโซ่ตรวน
ทุกครั้งที่หมุนตัว ทุกครั้งที่ยกแขน คือความเด็ดเดี่ยวที่หลงเหลืออยู่หลังจากแรงกายถูกใช้จนหมดสิ้น
บรรยากาศที่ทั้งน่าสลดใจและเคร่งขรึมกดทับไปทั่วทั้งหอประชุม
เมื่อเพลงจบลง นักแสดงเหล่านั้นก็ล้มตัวลงนอนในท่าที่เหมือนกับตายในสนามรบ โดยไม่มีการออกมาขอบคุณผู้ชม
ไฟสปอตไลต์สว่างวาบ พิธีกรฝีปากกล้าในชุดสูทหรูหราก้าวขึ้นมาบนเวที