กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 “อย่าจับผมเลย ได้โปรด”
ฉัวะ!
เสียงมีดสั้นกรีดเนื้อ ทุ้มและเหนียวหนืด
หยดเลือดซึมตามคมมีด ย้อมผ้าสีขาวซีดบนแขนของคนผู้นั้นให้แดงฉาน
เจียงฉือไม่หยุด
เขานั่งคร่อมร่าง “คนทรยศ” อีกมือหนึ่งกดไหล่ของอีกฝ่ายไว้ มีดในมือฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง
มีดที่สอง มีดที่สาม
เขาหลีกเลี่ยงจุดสำคัญทั้งหมด
ปลายมีดแทงเข้าที่สะบักและน่อง ซึ่งเป็นส่วนที่มีเนื้อมากแต่ไม่ถึงตาย
บางครั้งก็จงใจเบี่ยงเบน แทงลงไปที่พื้นไม้ข้างศีรษะของ “คนทรยศ” อย่างแรง