กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302 พี่ครับ...พี่ผอมลงอีกแล้ว
เจียงเหวินไม่ได้หันกลับไปมอง
เขาใช้หลังมือขยี้บุหรี่ที่สูบไปได้ครึ่งมวนลงบนราวเหล็กอย่างแรง จนประกายไฟสีแดงฉานแตกกระจาย
เขากลับไปนั่งลงหน้าจอมอนิเตอร์
ไม่มีคำชม ไม่มีคำปลอบโยน
มีเพียงการกดปุ่มเล่นซ้ำ
บนหน้าจอ ฉากกอดที่ชวนให้ขนลุกขนพองถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ร่างที่ผอมบางของชายหนุ่มพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดที่กว้างใหญ่ของเจ้าพ่อค้ายา ความรู้สึกโหยหาที่มอบให้ทั้งใจโดยไม่คิดป้องกันตัวนั้น ส่งผ่านความรู้สึกโศกนาฏกรรมออกมาจากหน้าจออย่างท่วมท้น
เจียงเหวินหยิบสมุดโน้ตบนโต๊ะขึ้นมาเปิดหน้าใหม่
เขาใช้ปากกาเมจิกสีดำหัวใหญ่เขียนตัวอักษรลงบนกระดาษอย่างหนักแน่นสี่ตัว