กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 บทเพลงสั่วน่าส่งวิญญาณวีรชน
วันรุ่งขึ้น ขบวนรถมุ่งหน้าลึกเข้าไปในเขตภูเขาชายแดน
ทีมงานทุกคนเดินทางมาถึงเนินเขาที่เงียบสงัดแห่งหนึ่ง
ที่นี่ไม่มีอนุสาวรีย์สูงตระหง่าน ไม่มีคำไว้อาลัยที่สลักด้วยตัวอักษรทองคำ
ภายใต้ร่มเงาของต้นสนที่ขึ้นเรียงรายไปทั่วขุนเขา มีเพียงป้ายหินเตี้ยๆ ที่ดูเรียบง่ายวางเรียงรายอยู่เป็นแถว
ป้ายหลุมศพหลายแห่งไม่มีแม้แต่ชื่อ มีเพียงรูปดาวห้าแฉกที่วาดด้วยสีแดงซึ่งซีดจางไปตามกาลเวลา
บรรยากาศในอากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
เมื่อประตูรถออฟโรดเปิดออก เหล่าทีมงานที่ปกติมักจะหยอกล้อกันเล่น ต่างพากันดับบุหรี่และยืนนิ่งอย่างรู้หน้าที่ เก็บงำรอยยิ้มและเสียงหัวเราะไปจนหมดสิ้น