กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 การจากลาอย่างเด็ดขาดในห้วงเวลาเดียวกัน
เวย์ป๋อของโหวเซี่ยวเซียนเหมือนระเบิดที่ถูกโยนลงสู่มหาสมุทรแห่งอารมณ์ยามค่ำคืน
มือที่กำแก้วไวน์แตกละเอียด ผสมผสานกับไวน์และเลือด
เป็นภาพที่เต็มไปด้วยความงามของการแตกสลายและการทำลายตัวเอง ตรึงอยู่ในใจของทุกคนที่ได้เห็น
“โอ้พระเจ้า…มือนี้เลือดออกจริง ๆ ใช่ไหม!”
“ขยายดูสิ! กระดูกนิ้วเกร็ง ผิวซีดขาวจากการออกแรงมากเกินไป เศษแก้วบาดจนเนื้อปริแตก ความเจ็บปวดนี้ทะลุจอออกมาเลย!”
“ประโยคที่ผู้กำกับโหวพูดว่า ‘ถ้าอย่างนั้นพวกคุณไม่ควรดูตอนจบ’ นี่มันกำลังยั่วโมโหฉันอยู่หรือเปล่า!”
“ฉันลางสังหรณ์ว่าตอนจบของเสิ่นชิงหยวนจะรันทดกว่าที่เราจินตนาการไว้เป็นหมื่นเท่า”