กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
第237章 เยี่ยเฉินปิดกล้องอย่างเป็นทางการ
“เยี่ยเฉิน!”
ซูชิงอิ่งกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดสุดขีด เสียงแห่งความสิ้นหวังนั้นทำให้หัวใจของเหล่าทีมงานผู้ผ่านสมรภูมิการถ่ายทำมาอย่างโชกโชนถึงกับบีบคั้น
เธอวิ่งเข้าไปหาด้วยความคลุ้มคลั่ง เมื่อไปถึงข้างร่างนั้น เจียงฉือก็ได้นอนนิ่งอยู่บนพื้นดินที่ไหม้เกรียมเสียแล้ว
แสงสีทองหม่นที่เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งการเกิดใหม่บนร่างของเขากำลังริบหรี่และจางหายไปอย่างรวดเร็วราวกับเปลวเทียนในสายลม
นี่คือจุดที่โหดร้ายที่สุดในบทภาพยนตร์—เขาเผาผลาญทุกสิ่งจนหมดสิ้น แม้แต่ตอนจบที่สมบูรณ์สักฉาก เขาก็ยังไม่เหลือไว้ให้ตัวเอง
เข่าของซูชิงอิ่งอ่อนแรงลงจนทรุดฮวบลงกับพื้น