กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 จ้องตาฉัน แล้วตายอีกครั้ง!
ยามค่ำคืน
เมืองภาพยนตร์ชานเมืองจิงตูเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน
ภายในห้องซ้อมเต้นส่วนตัวที่กองถ่ายจัดเตรียมไว้ให้จ้าวอิ่งเฟยนั้นมืดสนิท
ไม่มีการเปิดไฟแม้แต่ดวงเดียว
แสงจันทร์สีขาวนวลสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ลงมาบนพื้นห้อง ร่างเป็นเงาอันเย็นเยียบทอดตัวยาวอยู่บนพื้นไม้
จ้าวอิ่งเฟยยืนอยู่กลางห้องซ้อมเพียงลำพัง
เท้าเปล่าเปลือยของเธอเหยียบลงบนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ ข้อเท้าเรียวบางนั้นดูบอบบางยิ่งนัก
ภายในพื้นที่กว้างขวางนี้ ไม่มีการเปิดเพลง "แปดพันวิญญาณ" แต่อย่างใด
มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเธอเองที่แทบจะไม่ได้ยิน